وزارت کار تاجیکستان موانع بیکاری را رفع می کند

دوشنبه - در تاجیکستان، جایی که شهروندان اغلب خود را وادار به انتخاب میان بیکار ماندن یا رفتن به روسیه احساس می کنند، مسئولان دولتی در تلاشند تا مشکل بیکاری را حل کنند.

حدود 60 درصد از جمعیت 7.6 میلیون نفری این کشور در سن کار هستند، اما تنها 55,000 بعنوان بیکار ثبت شده اند. با این حال، مسئولان و تحلیلگران موافقند که شمار واقعی بیکاران دست کم 10 برابر بیشتر است. حدود 1 میلیون شهروند تاجیک در روسیه و قزاقستان کار می کنند یا به دنبال کار می گردند.

وزارت کار و رفاه اجتماعی به رفع این مشکل در سطح محلی از طریق استخدام و آموزش دوباره در مراکز بازشده در سراسر کشور در سال 2011، امیدوار است.

اکبر، از ساکنان دوشنبه، بخت خود را در یکی از این 19 مرکز امتحان کرد. وی پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه ملی تاجیکستان نتوانست کار پیدا کند. وقتی به او شغلی به عنوان یک مامور امنیتی پیشنهاد شد، این شغل نیازمند دانش رایانه و سیستم های مخابراتی بود.

اکبر که دوره بازآموزی را به پایان رسانده بود، گفت: «در دوران اتحاد جماهیر شوروی، نگهبانان نیازی به هیچ چیز نداشتند. آنها فقط افراد غیرمجاز را از ورود به ساختمان ها باز می داشتند و [اطمینان حاصل می کردند] که همه تجهیزات الکتریکی خاموش باشند، ... اما امروز همه چیز متفاوت است.»

علیشیر فرامرزوف، مدیر مراکز بازآموزی، گفت که این مراکز برای 40 شغل شامل مشاغلی که کارگران مهاجر آنها را مفید می یابند، آموزش ارائه می کنند. وی گفت: «ما در تلاشیم تا افرادی که در حال برنامه ریزی برای مهاجرات جهت بهبود وضعیتشان هستند، را جذب کنیم.»

فرامرزوف گفت که برای پانزده مورد از این 40 پیشه در بازار کار روسیه تقاضا وجود دارد و 27 درصد فارغ التحصیلان مراکز کارگر مهاجر می شوند.

فرامرزوف گفت: «ما به دختران مهارت های کار رستوران داری و آشپزی اروپایی و آشپزی تاجیک، مهارت های رایانه، حسابداری و انگلیسی را می آموزیم و دوره های آرایشگری را ارائه می کنیم. مردان پیشه هایی مانند برق کاری، لوله کشی، جواهرگری، پیشخدمتی و تصدی بار را آموزش می دهیم.»

وی گفت که سازمان های بین المللی دوره های آموزشی سه ماهه ای را در آلمان و قرقیزستان برای معلمان مراکز ارائه می دهند.

به دستور امامعلی رحمان رییس جمهور تاجیکستان، این مراکز قرار است سالانه 40,000 تاجیک را رایگان آموزش دهند. فرامرزوف گفت که این مراکز با گذشت نه ماه از پیدایش خود، 34,000 کارگر را آموزش می دهند.

فرامرزوف گفت: «یکی از وظایف مهم ما، آموزش برخی مهارت های شغلی به کارگران مهاجری است که اغلب بعنوان یک نیروی کار کم مهارت قرارداد می بندند.»

دلبر حلیلورا، مدیر ان جی اوی فداکار، گفت که برخی مشکلات بدین دلیل ایجاد می شوند که گواهی این مراکز یک دیپلم واقعی به حساب نمی آیند و خود این مراکز هم پروانه ندارند. این وضعیت منجر بدان می شود که شرکت های داخلی و روسی این گواهی ها را جدی نگیرند.

ان جی اوی حلیلورا ضمنا چندین مرکز را در نواحی دوردست باز کرده اند تا عمدتا به دختران جوان کمک کنند حداقل برخی آموزش های شغلی را کسب کنند. وی گفت: «ما اساسا به آنها خیاطی و آشپزی می آموزیم. این ها [مهارت های] خیلی برتری نیستند، اما هنوز شغلی پردرآمد می باشند.»

ثریا شوداژت، یک خبرنگار مستقل که درباره مسایل اجتماعی می نویسد، گفت: «اغلب فارغ التحصیلان چنین دوره هایی در بخش خصوصی کار پیدا می کنند، زیرا پیدا کردن کار در بخش دولتی صرفا با این گواهیها، مشکل است.»

فرامرزوف گفت که این مراکز در تلاشند تا به فارغ التحصیلانشان از طریق هدایت آنها به نمایشگاه های مختلف شغلی که از سوی وزارت کار و رفاه اجتماعی برگزار می شود، کمک کند. وی گفت که حدود 1,517 نمایشگاه شغلی در نه ماه از سال وجود دارند که به بیش از 4,000 نفر در یافتن کار کمک کرده اند.

مسلمه لطیفوا، یک جامعه شناس، گفت این نمایشگاه ها و دوره ها بویژه برای کسانی که به تازگی از مدرسه یا دانشگاه فارغ التحصیل شده اند و به نوعی مهارت یا کار نیاز دارند، خوب هستند. وی توضیح داد: «پس از آن، یافتن مکانی در جامعه برای آنها آسانتر خواهد بود.»

عزیزه، یک فارغ التحصیل مرکز بازآموزی در دوشنبه، گفت که اکنون او می تواند بعنوان یک خیاط کار کند و قادر خواهد بود زندگی خود و دو فرزندش را تامین کند.

«والدینم خیلی زود مرا شوهر دادند، بنابراین من مدرسه را تمام نکردند. سپس، شوهرم مرا به خاطر زن دیگری ترک کرد و مرا با دو بچه بیرون انداخت. من نمی دانستم چه کار باید انجام دهم. این مرکز به من کمک کرد.»