نوازندگان تاجیک موسیقی راک و سنتی را ترکیب می کنند

دوشنبه - موسیقی راک در تاجیکستان بیشتر از فقط سرگرمی است. ستارگان امروزی که تعدادشان رو به افزایش است موسیقی را شیوه ای برای گسترش پیام های مثبت و احیای علایق به موسیقی سنتی کشورشان می دانند.

نوازندگان می گویند برای مثال الازیف که یک گروه متال بلک شهر دوشنبه است پیام ترک تنباکو و الکل را از طریق ترانه هایشان و شیوه زندگیشان منتقل می کنند.

جک راک که نام هنری رهبر گروه متال بلک الازیف دوشنبه است، گفت: «برخلاف تصور عمومی نوازنده راک بودن کار واقعا دشواری است. به هر حال در کشور ما این کار فقط برای لذت بردن انجام می شود. اگر مواد مخدر یا الکل مصرف کنید احتمالا نخواهید توانست موسیقی خوبی بنوازید. گروه ما مطلقا مخالف هرگونه ماده مخدر است - ما هرگز اجازه نمی دهیم در هیچ کدام از جلسات تمرینی یا کنسرت هایمان یک قطره الکل وجود داشته باشد و در مورد مواد مخدر هم همین طور است.»

الازیف این پیام را در ترانه «گرداب» آورده است. شعر این ترانه می گوید بهتر است که مواد مخدر و الکل مصرف نکنید، چرا که به گرداب خواهید افتاد و فرار کردن از آن تقریبا غیرممکن است.

راک نوازان تاجیک همچنین مشهور هستند که می کوشند از طریق تکنیک یا انتخاب ابزارهای موسیقی صدای ویژه خود را پیدا کنند.

خورشیده فضیلوا نوازنده طبل گفت که برای مثال اعضای گروه راک رِد پلنت شهر دوشنبه «به دنبال ترکیب کردن شیوه ها و سبک های مختلف موسیقی در کار خلاقانه ما است. ما فکر می کنیم صدای زنده ضروری است لذا از هیچ ترانه تکراری استفاده نمی کنیم.»

گروه های دیگر بجای گیتار برقی ابزارهای موسیقی مدرن شده مانند تنبور و رباب برقی را معرفی کرده اند.

نعمت الله یک نوازنده دنبک گفت: «با وجود این ابزارها، هنر ابزارهای سنتی در حال احیاء شدن است.»

الازیف و نوازندگان دیگر گفتند که این ابزارها به موسیقی راک صدایی تاجیکی می دهند و افزودند آنها مایه های سنتی را معرفی کرده اند تا موسیقی برای شنوندگان دلپذیرتر شود.

اما ستاره راک بودن در تاجیکستان از نظر اجرا و کسب درآمد چالش آور است.

خیریل کازمین یک تولید کننده موسیقی اهل شهر دوشنبه گفت: «کنسرت های راک تقریبا هر سه ماه در شهر دوشنبه برگزار می شوند.»

با چنین فرصت های اجرای محدود، گروه ها را تقریبا می توان با دست شمرد.

کازمین گفت: «پنج تا هفت گروه راک در پایتخت وجود دارند، اما در جنوب یا پامیر هیچ گروهی وجود ندارد. در استان سغد در شمال، گروه لست ریم حضور دارد.»

فیضلوا گفت که اجراهای رد پلنت عموما چند صد شنونده را جلب می کند، اما «با این وجود به سختی می توان کنسرت های اجرایی را کنسرت هایی حرفه ای نامید.»

فیضلوا گفت گروه ها باید تجهیزات بخرند، محل برای تمرین اجاره کنند و کنسرت ها را سازماندهی کنند «اما ما خودمان تنهایی به دنبال حل این مسائل و پول پیدا کردن هستیم. ادارات دولتی کمک زیادی می کنند. برای مثال، کاخ جوانان اخیرا اتاقی برای تمرین به ما داده است و قول داده است که یک استودیو ضبط برای ما مهیا کند.»

جک راک گفت که بسیاری از نوازندگان هم مشاغل سنتی دارند.

او گفت: «برای مثال طلب نواز ما یک پزشک است و گیتارنواز باس ما تکنیسین هواپیما است.همیشه ما یک ساعت راه می رویم به محل تمرین برسیم و عموما پیاده و گرسنه برمی گردیم، چون در همه چیز صرفه جویی می کنیم تا بتوانیم ابزار و تجهیزات خوب بخریم.»

او افزود اما آنها ناامید نمی شوند.

جک راک گفت: «گروه ما یک گروه راک نوپا است اما ما موسیقی برای یک دیسک کامل را ساخته ایم و چندین کنسرت برگزار کرده ایم. ما در یوتیوب برای کلیپ های ویدیویی خودمان کانال داریم و چندین آهنگ در فرانسه تحت عنوان تیان آن من 89 رکوردز در آلبوم پانک و راک دوشنبه منتشر کرده ایم.»

یک نوازنده دیگر گفت که چندین موانعی در نهایت بر موسیقی تاثیر می گذارند.

استانیسلاو تربچین طبل نواز گروه تیرز آو سان راک گفت: «تاجیکستان از نظر سنت های موسیقی کشور جالبی است. عالی است که این کشور روندهای موسیقی راک اصلی و مختص خود را ایجاد می کند. جوانان علیرغم کمی شنوندگان و موانع مختلف و اغلب بدون اینکه آینده ای پیش رو باشد موسیقی راک را با شور و احساس می نوازند.»